Çanakkale’nin kırsal coğrafyasında, eğimli bir topografya üzerine yerleşen proje, arazideki kot farklarını kademeli geçişler ve peyzaj düzenlemeleriyle birbirine bağlayarak doğal çevreyle bütünleşen bir yerleşim kurgusu ortaya koydu. Yapı, imar planının izin verdiği azami yapılaşma sınırlarını zorlamak yerine yalnızca gereksinim duyulan ölçekte tasarlanarak mekânsal tüketimi sınırlandırdı ve arazi üzerindeki fiziksel müdahaleyi en düşük düzeyde tuttu.

Yapısal kurgu, iki katlı ana kütle ile bu kütleye eklemlenen tek katlı iki yan hacimden oluşturuldu. Ana kütlede tasarlanan galeri boşluğu, yaşam alanına hem düşey yönde mekânsal süreklilik kazandırdı hem de yüksek hacim etkisiyle ferah ve aydınlık bir iç mekân atmosferi oluşturdu.

Malzeme seçiminde, yapının içinde bulunduğu kırsal dokunun karakterini sürdürmek ve yerel mimariyle uyumlu bir dil kurmak amacıyla dış kabukta doğal taş duvar örgüsü tercih edildi. İç mekânda ise ısıl ve higrotermal konforu pasif yöntemlerle desteklemek amacıyla toprak paneller ve kil sıva uygulamaları kullanıldı. Bu doğal malzeme bileşimi, yapı kabuğunun buhar difüzyonuna izin vererek iç ortamın nem ve sıcaklık dengesinin sağlıklı ve doğal yollarla düzenlenmesine katkı sundu. Detay çözümlerinde ise ahşap döşeme, doğrama ve diğer doğal malzemelerin kullanımına öncelik verilerek yapının bütüncül malzeme yaklaşımı güçlendirildi.